Kleine kindjes worden groot

... en dan hebben we het voor 1 keer niet over onze kleine Tika (al is zij ook al ferm gegroeid), maar over die grote broer. Het lijkt wel of hij op een week tijd 10 cm gegroeid is. Opeens is hij niet meer onze kleine baby want nu hebben we een echte kleine baby. Hij stapt nu helemaal alleen de trap op, want mama moet de maxi-cosi dragen. Vorige week plaste hij voor het eerst op het potje (al was het een toevalstreffer en voorlopig nog niet voor herhaling vatbaar). Al een week lang vraagt hij overdag niet meer naar zijn tuutje. Het lijkt nog gisteren dat hij geboren werd. En dat groeien hebben we niet echt opgemerkt tot we weer zo'n mini-exemplaar in huis hadden. En pas dan merk je hoe de tijd is voorbij gevlogen.

En elke dag wil hij zijn kleine zud eens vasthouden. Levensgevaarlijk, maar een o zo fiere grote broer (en trotse mama en papa) die er elke dag opnieuw met volle teugen van geniet!